CHICKEN LITTLE

minsan sa buhay ko bilang musmos ay nag-alaga kami ng mga manok sa bakuran. at hindi basta manok ang naging una kong mga alaga, kundi mga bantam: isang uri ng miniature manok.

naaalala ko pa ang pagmartsa-martsahan nina "aga" at "aiko" sa likod at harap ng bahay, at naaalala ko rin ang di minsanang panonood ko sa kanilang mating habits at rituals. lagi kong binobosohan ang kanilang mga private affairs.

nung minsang nahuli ako ng nanay ko at ako'y tinanong kung anong ginagawa ko, binalik ko ang uncomfortable moment sa kanya nang tinanong ko kung ano ang ginagawa ni aga kay aiko. eh mestisang kastila ang nanay ko. at naaalala ko pa ang napakapulang kulay na kumalat sa kanyang maputlang mukha at leeg nang mga oras na iyon.

"i don't know," sagot niya.

eh bakit laging pinapatungan ni aga si aiko? naka-tatlong beses na siya simula kaninang umaga...

"i don't know nga, eh." mariin na sagot ng nanay ko. at pagkasabi non, ay tumalikod na siya at iniwan na akong namboboso sa aking mga manok.

kinagabihan, sinabihan niya akong mag-sorry kay Lord during our six o'clock prayer. hindi ko malaman kung anong kasalanan ang aking nagawa, bagama't may idea ako nang kaunti. hindi lang ako sure noon kung dahil nga ba sa panonood ko kina aga at aiko.

"bakit, mommy?"

"basta mag-sorry ka."

"para saan po?"

"wag nang matigas ang ulo. mag-sorry ka na kay Lord."

"sorry, Lord."

ang nanay ko talaga. aaminin kong salbahe ako noong bata pa ako, pero alam ko kung sino ang boss sa bahay, at ang nanay ko iyon. kahit ang tatay ko, tikom ang bibig kapag mainit ang coconut shell ng mother. bumubuga kasi siya ng apoy, kaya di kailanman umubra ang pagiging salbahe ko sa kanya.

hindi sa naninira ako ng ibang lahi, pero sa aking palagay, sobrang lupit talaga ng mga kastila. ang pruweba ko ay hindi lang hango sa mga inilathala ni Rizal sa El Fili at sa Noli, kundi sa sariling experience na rin.

ang six o 'clock na dasal, o angelus kung tawagin, ay nakasanayan sa bahay dahil iyon rin ang tinuro ng lola ko sa nanay ko. naaalala ko noong minsang nagbakasyon kami sa ilocos sur, kung saan naroon ang lupain ng pamilya ng nanay ko, at wala namang nag-briefing sa akin ng tungkol sa angelus kung kaya kaming dalawa ng pinsan kong si paul ay naparusahan dahil nakikipag baril-barilan pa kami sa ibang bata sa bukid sa panahon ng dasal.

kapwa kami sinilid sa sako at nilambitin sa puno. takot na takot ang munting munggo noon, dahil napakaliit ng sako, at dahil na rin marahil sa takot na mahulog. ang kuya paul ko ay pasipol-sipol pa; halatang sanay na sanay na sa ganoong parusa.

lagi kong pinapaulit sa tatay ko ang kwento ng pagiibigan nila ni mommy. ang tatay ko kasi ay anak ng isang magsasaka. ang sinasaka nila ay parte ng lupain ng pamilya ng nanay ko. parang pelikula diba? mahirap at mayaman, nagkagustuhan.

matalino rin naman ang tatay ko, kaya nakapag-aral ng kolehiyo sa pamamagitan ng iskolarship. nang makapagtapos sa maynila ay binalikan niya sa ilocos ang nanay ko at nagpakasal sila. hindi siya gusto ng lola ko para sa nanay ko, at ayoko namang magbigay ng haka-haka dahil patay na rin naman ang lola ko at unfair para sa kanya kung huhusgahan ko siya dito sa blog ko. (takot rin kasi ako sa mumu).

basta ang ending ay nagpakalayu-layo sila sa luzon at noon nga'y napadpad na sa mindanao: sa davao, kung saan ako'y kanilang inampon, inalagaan at pinalaki.

sayang at hindi sila nagka-anak. dahil kapag nagkataon, dehado talaga ako sa looks department ng mga naging kapatid ko sana. napakaganda ng nanay ko, at napakapogi naman ng tatay ko. magmumukha akong mongrel kung sakali mang nagkaanak sila.

ewan ko ba. gusto ko rin namang makilala ang nanay ko na nagsilang sa akin. siya kasi ay 18 years old lang nang ipinagbuntis ako. maagang naglandi, kumbaga. sa tatay ko naman wala na akong pag-asa, dahil adik raw ito at tumalon mula sa bubong ng isang eskwelahan sa davao na pagmamay-ari ng kanilang pamilya.

pero pansin ko lang na kung saan saan na napadpad ang kwentong ito na nagsimula kina aga at aiko.

alam niyo ba na kapag nagse-sex ang mga manok ay nagli-lips to lips ang kanilang mga pwet? o ngayon, alam n'yo na.

laging tandaan, ang buhay ay weather weather lang.

xXx